Bob: Na Pacers może to jeszcze wystarczyć (choć nie będzie łatwo), ale na Celtics (na to wskazuje dzisiejsza wygrana nad Sixers) już niekoniecznie. Odpowiadając bezpośrednio – tak są w stanie bo to dwóch z powiedzmy 10 najlepszych koszykarzy na Świecie, ale w play offs często wygrywa kolektyw. Utrata podstawowego gracza zawsze jest bolesna. Pytanie jest w jakiej formie Bosh będzie gdy powróci do zespołu.

K.Doliński: Finał NBA jest ciągle do osiągnięcia dla zawodników Żaru – powiem więcej, to ciągle drużyna z największymi szansami na dosięgnięcie tego pułapu. Liczę na to, że LeBron pokaże, iż kolejna nagroda MVP, która trafiła w jego ręce nie była przypadkowa i w najważniejszej fazie sezonu wreszcie da odpowiednie wsparcie swojemu zespołowi. Oczywiście teraz bez Bosha ich szanse na pewno się zmniejszyły, bo pod koszem zostali z kompletną bryndzą, ale na pewno bym ich nie skreślał. Paradoksalnie – ich największego rywala nie ma już przecież w play-offach.

W.Konieczny: Z Indianą sobie poradzą. Będzie na pewno trudniej, niż można było zakładać przed kontuzją Bosha, ale do Finału Konferencji awansują. Tam jednak będą czekać na nich Celtics, którzy stoją przed wielką szansą ponownego awansu do Finału. Czy Heat sobie z nimi poradzą? Bez Bosha mają na to niewielkie szanse, ale nawet z Chrisem stawiam na Boston. Po tym, jak Chicago odpadło z rywalizacji, nie mam wątpliwości, że to właśnie Celtowie zagrają w Wielkim Finale.

Woy: Statystyka nie kłamie i pokazuje nam wartość CB-1. Heat radzili sobie znacznie lepiej z duetem Bosh-James aniżeli z dwójką Wade-James. Główną słabość każdy fan NBA zna; Heat mają wielką dziurę pod koszem przy słabo prezentujących się: Joelu Anthonym oraz Ronnym Turiafie. Ameryki nie odkryję, kiedy napiszę, że od momentu stworzenia wielkiej tróki Heat zawsze widziałem dwie dziury w ich składzie. Pierwszą udało się ‘jakoś’ zalepić Mario Chalmersem (w zeszłym sezonie ciekawym ruchem było sprowadzenie Mike’a Bibby’ego; Chalmers poprawił rzut na dystansie). Druga ciągle jest nie zalepiona – pozycja centra (nawet nie spróbowano pograć Eddym Currym a transfer Turiafa mnie nie przekonał).  Dla Heat widzę jeszcze szansę w awansie przy osobie LeBrona Jamesa i w jego ręcę daję odpowiedzialność za wynik serii. Musi zagrać na miarę wysokich oczekiwań – genialnie – fenomenalnie (niestety jego osobiste z 2 meczu mogą mocno odbić się na całej serii). Może LBJ zdecyduje się na zagranie Magica Johnsona i przejdzie na typowo podkoszową pozycję numer 4 by ratować twarz swoją i klubu? Myślę, że nie byłby bez szans w starciu z jednostronnie grającym Davidem Westem. Niestey jak na razie mocno zawodzi obwód Heat (5 celnych trójek w 3 meczach) i Shane Battier (w dwóch meczach bez punktu!). Kluczowe starcie, numer 4, da nam wiele odpowiedzi.

2. Memphis Grizzlies są jednym z największych przegranych pierwszej rundy. Czy nadszedł już czas na zmianę trenera Lionella Hollinsa? Jeśli nie to co trzeba zmienić by Niedźwiedzie nie przegrywały siódmego meczu w play offs??

Bob: Potrzeba im było zdrowego Zacha Randolpha. Co do zmiany szkoleniowca, to byłbym za jedynie w sytuacji gdyby na jego miejsce miał przyjść ktoś z naprawdę górnej półki. Na razie się na to nie zanosi więc dałbym Hollinsowi jeszcze jedną szansę.

K.Doliński: Na ten temat mógłbym napisać elaborat długości ośmiu stron, więc ciężko będzie mi skrócić to do minimalnej liczby słów i zachować przy tym odpowiedni sens wypowiedzi. Uważam jednak, że nie ma w obecnej chwili alternatywy dla Hollinsa, jego główny pomocnik i architekt dobrej gry w defensywie prawdopodobnie odejdzie do Bobcats, więc tracimy tu jego potencjalnego następcę. Wydaje mi się, że nie ma jakiejś konkretnej recepty na to by wygrywać te siódme spotkania w serii. Po prostu należy nieco przewietrzyć drużynę i zmienić jej oblicze. Przydałby się jakiś sharpshooter z ławki, który zastąpiłby katastrofalnie grającego Mayo. Ponadto wróci Arthur, który wraz ze Speightsem będzie tworzył jeden z lepszych rezerwowych frontcourtów w lidze. Na pewno więc nie można tutaj czynić gwałtownych ruchów – gdybym był Chrisem Wallace’m postawiłbym na ewolucję – nie rewolucję.

W.Konieczny: Zostawiłbym Hollinsa. zostawiłbym także trzon zespołu (Gay, Randolph, Allen, Gasol). To, że nie udało im się w tym roku nie powinno skreślać tej drużyny z dalszej walki w następnym sezonie. Co trzeba zmienić? Dać im jeszcze jedną szansę.

Woy: Szczerze mówiąc Lionell Hollins – wymieniany często przez obserwatorów w kategorii Trener Roku – zawiódł moje oczekiwania w meczu numer 7. Nie zaryzykował wiele i nie przygotował niczego specjalnego na decydujące starcie, nawet kiedy widział, że jego gracze mizernie sobie radzą na dystansie. Klub potrzebuje wyraźnego wzmocnienia na pozycjach obwodowych. Pokusiłbym się o weterana Andre Millera – bo Mike Conley momentami tracił głowę w konfrontacji z ligowym wyjdaczem – Chrisem Paulem (w meczu numer 7 CP-3 zmiażdzył rywala). Klub również potrzebuje solidnego shootera, który mógłby seryjnie zdobywać punkty zza łuku. Może w post season warto przyjrzeć się osobom Bena Gordona, J.R. Smitha oraz Nicka Younga.  Niestety nie można przez cały mecz liczyć na Marca Gasola i Zacha Randolpha (zwłaszcza, kiedy ten drugi rozegrał niepełny sezon). Myślę, że kolejny, już pełny sezon, oznaczać będzie ostateczną weryfikację możliwości Hollinsa.

3. Chicago Bulls i Derrick Rose. Jak wiemy to lider Bulls odpocznie od koszykówki niemal cały kalendarzowy rok. Co winni zrobić sternicy Bulls (Paxson i Foreman) by utrzymać team w ligowej elicie (czy postawiłbyś na przebudowę)?

Bob: Z przebudową będzie trudno no chyba że ktoś pociągnie za spust i ściągnie Dwighta Howarda do Chicago. Jeżeli nie będzie rewolucji (nie wydaje mi się by była potrzebna) to Bulls powinni postawić na ewolucję i spróbować ściągnąć 2-3 weteranów szukających tytułów. Może Nash da się skusić? Choć to zawodnik zupełnie nie w stylu Thibodeau.

K.Doliński: Tutaj z kolei aż prosi się o małą rewolucję. Każdy wie kto jest głównym kandydatem do odstrzału, może więc warto byłoby mocniej zainwestować w Taja Gibsona, a za Boozera sprowadzić porządną dwójkę. Nie wiem tylko, czy ktoś będzie zainteresowany usługami staczającego się od mniej więcej dwóch sezonów Carlosa. Warto byłoby namówić do przejścia za ocean Nikoli Miroticia, który może częściowo zrekompensowałby braki w ataku rezerwowego, podkoszowego unitu. Wydaje się też, że w lecie będzie można pozyskać dwóch zawodników, którzy jakieś cztery lata temu uważani byli za zbawienie dla Byków, czyli Hinricha i Gordona. Jeśli wierzyć źródłom powiązanym ze Spearsem to właśnie Gordon, a nie Villanueva jest głównym kandydatem do amnestii. O ile byłaby to prawdziwa informacja to na pewno warto powalczyć o tego gracza, który w Chicago był prawdziwym obwodowym zabijaką.

W.Konieczny: I to solidną! Wydarzeniem byłoby na pewno ściągnięcie Dwighta Howarda, pytanie tylko, za kogo miałby przyjść, bo od tego zależałyby dalsze ruchy transferowe.

Woy: Niestety wszystko wskazuje na to, że Carlos Boozer nie padnie ofiarą amnestii, gdyż w jego obronie stanął Gar Foreman. Na powrót do Chicago może zdecydować się były kapitan Byków, Kirk Hinrich. Wiele mówi się o potencjalnym angażu O.J. Mayo, który mógłby wnieść nieco ożywienia na obwodzie przy kontuzji Derricka Rose’a. Mnie samemu widziałby się powrót Bena Gordona, który jest rekordzistą klubu w ilości trafionych rzutów za trzy punkty (jak wiemy pozycja numer dwa przy często kontuzjowanym Ripie Hamiltonie to bolączka Toma Thibodeau). Dołożyłbym też starań do przejęcia Nikoli Mirotića z Realu Madryt, mogącego wnieść więcej polotu przy charyzmatycznym Carlosie Boozerze. Praktycznie Hinrich, Gordon, Rose i Noah bardzo dobrze się znają i szybko znaleźliby się we wspólnej grze (znowu). Jeśli jednak udałoby się przekonać sterników Orlando i samego Dwighta Howarda na wymianę to myślę, że Gar Forman powinien dołożyć wszelkich starań by go pozyskać, nawet kosztem swoich najlepszych po Rose’ie graczy jak Joakim Noah i Luol Deng.

4. Czy zgodzisz się z kwestią ,że Mistrzostwo NBA zdobędzie zespół z Zachodu, gdzie panują dwie wielkie siły jak Spurs i Thunder?

Bob: Nie skreślam Heat, a wciąż myślę że liczyć się będą jeszcze Celtics. Moim faworytem jednak pozostają San Antonio Spurs. Grają najlepszy, najrówniejszy i najbardziej zbilansowany basket spośród wszystkich w lidze.

K. Doliński: Nie zgodzę się – to nie jest wcale pewne. Może być tak, że te dwie ekipy stoczą tak pasjonującą, siedmiomeczową serię w finale konferencji, że w ścisłym finale ligi mogą być strasznie wymęczone. Każdy wie z jakim sezonem mamy do czynienia – mordercze tempo wykończyło już kilka mocnych zespołów i nie jest wcale powiedziane, że podobnie nie będzie ze Spurs i Thunder. Co by nie mówić mistrz Wschodu ma potencjalnie łatwiejszą ścieżkę do pokonania, a takie niuanse w tej kampanii są naprawdę nie do przecenienia.

W.Konieczny: W takiej formie, w jakiej obecnie są Spurs i Thunder, Celtics i Heat nie mają raczej z nimi szans. Kto by nie grał w Finale, Zachód wygra.

Woy: sezon 2011-2012 jest tak przewrotny w wyniku kontuzji, że jeszcze sporo nas czeka (patrz przykład Chrisa Bosha)  i wszystko się może zdarzyć, łącznie z przykładowym faktem zdobycia tytułu przez Indianę Pacers czy mocno skreślanych w trakcie pierwszych dwóch miesięcy - Boston Celtics. Wystarczy, iż ktoś źle spadnie, komuś innemu puści ścięgno..i szanse się zmieniają (specjalnie nie podam nazwisk by nie budzić klątwy play offs na żaden klub;-) – jak wiemy podatność na kontuzję mocno wzrosła i niestety wypacza nam wyniki lub jak kto woli odrzuca ‘pewniaki’. Osobiście jestem pod wielkim wrażeniem wysokiej dyspozycji dinozaurów: Tima Duncana i Kevina Garnetta. Ich finał NBA byłby wielkim wydarzeniem.

5. Spekuluje się, że Victor Claver i Joel Freeland zasilą Portland TrailBlazers podczas off season. Na celowniku klubów NBA jest również Aleksyi Shved. Czy oznacza to, że do NBA wejdzie kolejna solidna porcja graczy z Europy (obok Pekovića, Rubio) ? Kogo ewentulanie ze Starego Kontynentu widziałbyś jeszcze w najlepszej lidze świata??

Bob: Nie jestem specjalistą od europejskiej koszykówki więc pozostawiam tą kwestię do dyskusji innym.

K.Doliński: Powiem szczerze, że trochę dziwią mnie te ruchy Portland. O ile Freeland rzeczywiście może okazać się pożytecznym graczem, to Clavera jakoś nie widzę w NBA. Chyba, że bardzo wzmocni się fizycznie i przesunie się zdecydowanie bliżej kosza. Shved to dla mnie w ogóle pomyłka, nigdy nie byłem fanem tego zawodnika i nawet w Eurolidze jakoś nigdy mnie nie przekonywał. W najlepszej lidze świata widziałbym za to na pewno Nikolę Miroticia, Liora Eliyahu, Milana Macvana i Bo McCalebba. Szerzej o tych i innych wyborach będę pisał w moim cyklu o tym, których zawodników powinniśmy zobaczyć na parkietach NBA. Ruszy on z impetem po zakończeniu sezonu, na razie mogę was odesłać do wstępniaka o Dejanie Bodirodze, który zaznajomi was z moim tokiem myślenia.

W.Konieczny: Należy się z tym liczyć – europejskiej inwazji na NBA nic już nie zatrzyma :). Ciekaw jestem szczególnie, jak wypadną zawodnicy związani z polską ligą – jak wiadomo, jeden już się zgłosił, a kilku innych ma takie plany. Czy któremuś z nich się uda? Zobaczymy.

Woy: spodziewam się powrotu najlepszego gracza Euroligi do NBA, Andreia Kirilenki (Nets). Myślę, że Chicago Bulls mogą w końcu sięgnąć po uniwersalnego Nikolę Mirotića, który i tak pierwszy sezon będzie mało grał i na pewno spędzi go na wzmocnieniu siły fizycznej oraz przestawieniu się na inne realia w grze. Do NBA postara się już wejść litewski duet: Valanciunas – Motiejunas. Mówi się, że na celownik Knicks trafił bohater Final Four Euroligi - Georgios Printiezis.  Jednak gracz, na którego ja najbardziej czekam w perspektywie gry za oceanem – Milos Teodosić – jeszcze nie trafi do NBA..a szkoda.

Kolejny ciężki wieczór ma za sobą Chris Paul, który po części przez urazy, a po części przez świetną obronę Spurs znów nie mógł przekroczyć bariery 10 zdobytych punktów.

W skrócie

CP3 miał wielkie problemy nie tylko ze skutecznością, ale także z kreowaniem gry dla swoich partnerów. Zaliczył aż 8 strat, co jest jego nowym negatywnym rekordem w Playoff. Dobra praca nóg Parkera i ciągłe naciskanie go po obu stronach parkietu sprawiały, że narastała w nim frustracja. Widać to jak na dłoni szczególnie gdy dał się dwa razy złapać na faul ofensywny kilkanaście metrów od obręczy.

Jakby tego było mało Paul miał tylko 5 asyst, a wraz z Bledsoe i Williamsem 14 strat i 7 ostatnich podań. W tej sytuacji ciężar gry ofensywnej próbował wziąć na siebie Blake Griffin. Poobijany podkoszowy zdobył 20 punktów, ale zebrał tylko 1 (!) piłkę. Dodatkowo duża część jego ofensywy pochodziła z rzutów z wyskoku z półdystansu.

(Paul) is trying to make plays. San Antonio is corralling him in certain areas. I don’t really worry about Chris. He’ll bounce back. He’s fighting through a weak hand. He just had one of those games. Tony (Parker) had a fantastic year and he’s difficult to contain in the open court. We have to do a better job. - Vinny Del Negro.

Najgorszą statystyką Clippers były jednak punkty w pomalowanym. Świetnie grający inside-out gospodarze raz po raz wykorzystywali błędy w obronie LAC i zdobywali proste punkty. Jeżeli widzieli lukę to nie bacząc na ostro faulujących rywali atakowali obręcz. Gdy rotacja dobrze działała (co nie zdarzało się często) bezproblemowo znajdowali wolnego gracza na obwodzie. Przodował w tym oczywiście Tony Parker, ale jego koledzy nie ustępowali mu ani na krok. Spurs ostatecznie zdominowali tą kategorię aż 50 do 18. 18 punktów w pomalowanym w Playoff? Grając w ten sposób nie można wygrać.

I thought Tony (Parker) played very, very aggressively knowing he was going to get hit and doubled and so forth. He welcomed it. - Gregg Popovich.

Kluczowym momentem spotkania była druga kwarta. Podopiecznym Del Negro udało się zmniejszyć dystans do 5 punktów (przegrywali już 15). Mieli nawet szansę na zbliżenie się na jedno posiadanie, ale pudło Griffina wykorzystał Danny Green. Trafił dwa kolejne rzuty z dystansu, a to przywróciło obraz gry do normy i po zrywie 13-2 Spurs nie byli zagrożeni przez resztę spotkania.

They tried to take me out of Game 1, so I had to be patient. In the first half they did the same thing. In the second half things started opening up; they changed their defense and started switching. I’m just trying to do my best stay in front of (Paul, on defense) and make sure he takes hard shots. It’s not just me, it’s the whole team. It’s the whole team focusing on Chris to make sure he doesn’t get going. – Tony Parker

Osobną historią tej serii jest postawa Borisa Diawa. Francuz zaliczył wczoraj kolejne świetne spotkanie. Trafił wszystkie rzuty z gry (w tym 2/2 z dystansu). Zbiera, asystuje i jest kluczową postacią drużyny Popovicha. Pomyśleć, że jeszcze w połowie marca nie mieścił się w składzie tragicznych Bobcats. Odpowiedni system, szkoleniowiec i partnerzy zmieniły wszystko.

Tytułowa „Operation Thumb Ring” to cytat z jednego z billboardów trzymanych przez fanów w AT&T Center. Dlaczego mowa o kciuku? Mistrzowski tytuł z tego roku byłby piątym w kolekcji teksańczyków (1999, 2003, 2005, 2007).

Podsumowując opis muszę wspomnieć jeszcze o jednej rzeczy. Przed wynikami głosowania na DPOY (obrońca roku) słyszałem, że kilku ekspertów wspomina w tym kontekście osobę DeAndre Jordana. Tim Duncan ogrywając go jak niemowle w tej serii pokazuje mu dlaczego od tej nagrody dzielą go lata świetlne.

Ciekawostki:

• Danny Green trafił 10 z 17 oddanych rzutów z dystansu w AT&T Center w tegorocznych Playoff.
• Blake Griffin otrzymał przewinienie techniczne po tym jak zmiótł wchodzącego pod kosz Parkera w końcówce czwartej kwarty.
• Spurs wyrównali rekord organizacji zaliczając 17 wygraną z rzędu na przełomie RS i Playoff.

Najlepsi na boisku

Clippers:

• Blake Griffin – 20 punktów (7/16 z gry), 1 zbiórka, 1 asysta, 1 przechwyt, 1 blok
• Chris Paul – 10 punktów (4/9 z gry, 2/2 z dystansu), 4 zbiórki, 5 asyst, 2 przechwyty

Spurs:

• Tony Parker – 22 punkty (8/19 z gry, 0/2 z dystansu), 5 zbiórek, 5 asyst, 3 przechwyty
• Boris Diaw - 16 punktów (7/7 z gry, 2/2 z dystansu), 4 zbiórki, 4 asysty
• Tim  Duncan – 18 punktów (9/14 z gry), 5 zbiórek, 3 asysty, 2 przechwyty

Filmowe podsumowanie spotkania

Boxscore

Clippers: Butler 9, Griffin 20, Jordan 4, Foye 11, Paul 10, a także Martin 7, Evans 5, Williams 9, Young 9, Bledsoe 4

Spurs: Duncan 18, Leonard 5, Diaw 16, Parker 22, Green 13, a także Jackson 0, Bonner 2, Ginobili 10, Neal 7, Splitter 9, Blair 0, Anderson 0, Mills 3

Obserwuj @matbabiarz

Już początek spotkania mógł podpowiadać, że nie będzie to najlepszy mecz dla Heat. Swoje pierwsze punkty goście rękami LeBrona Jamesa zdobyli dopiero w czwartej minucie meczu. Pacers zaczęli od 11-2, ale już po chwili o nieudanym początku Żaru można było zapomnieć. Swój własny festiwal rozpoczął Mario Chalmers, który zdobył 6 punktów z rzędu, a później trafił rzut dający Miami pierwsze prowadzenie w tym meczu (17:15). Na remis trafił Hibbert, ale były to ostatnie punkty Indiany w pierwszej odsłonie. Heat zamknęli ją 9 punktami z rzędu i po 12 minutach prowadzili 26:17. Tak dość wysokie prowadzenie zawdzięczają dużemu runowi 24-6. LBJ miał po 1Q 11 punktów, Chalmers 8. Roy Hibbert również uzbierał 8 oczek.

Czy ktoś jednak myślał, że to koniec? Pacers nie mogli tego zrobić swojej publiczności, wobec tego świetnie rozpoczęli drugą kwartę. Dahntay Jones zaczął od 5 szybkich punktów, a Pacers zmniejszyli stratę do tylko dwóch punktów (26:28). Znów jednak pozwolili Heat na odskoczenie, nie zdobywając punktu przez kolejne 2,5 minuty. Ale goście także nie byli bezbłędni i powiększyli swoją przewagę do „tylko” 7 oczek. Chwilę potem nie było po niej ani śladu. Słabszy fragment miał LeBron James, z czego skorzystał George Hill. Rozgrywający Pacers w dwóch kolejnych akcjach zdobył 5 punktów, które dały jego teamowi prowadzenie 37:36, zaś LBJ popełnił wówczas 2 straty z rzędu poprzedzone pudłem na linii. Pierwsza połowa zakończyła się remisem 43:43, Mario Chalmers rzucił 5 punktów z rzędu, a Hill dodał do swojego dorobku jeszcze 4 oczka i w drugiej kwarcie zdobył łącznie 9 punktów. James w pierwszej połowie zdobył  16 punktów.

Dwyane Wade w pierwszej połowie nie zdobył punktu. Heat ratował fakt, że Mario Chalmers rozgrywał najlepszy mecz play-offs w karierze. Flash swoje pierwsze dwa punkty zdobył na początku trzeciej kwarty. Cudowne przełamanie? Wielki come-back? Nic z tego, były to pierwsze, ale też ostatnie punkty Wade’a  w 3Q. Heat nie zdołali już zasłonić jego bardzo słabej formy, bo Pacers (w szczególności Granger i George – razem 17 pkt w 3Q i świetny defense) wskoczyli na wyższy poziom. Chyba można to tak nazwać, skoro zanotowali run 19-3, po którym prowadzili 14 punktami (64:50). Joel Anthony i Mike Miller natychmiast rozpoczęli come-back, zdobyli 5 kolejnych punktów, ale Pacers przed czwartą kwartą utrzymali 14-punktową przewagę..

..która na starcie ostatniej odsłony powiększyła się do 18. Dobry fragment miał Darren Collison, który zdobył 7 punktów z rzędu na przełomie dwóch ostatnich kwart. Heat grali słabo, ale dostali jeszcze jedną szansę na powrót, bo Mario Chalmers samodzielnie zmniejszył stratę do 11 punktów. W kolejnej akcji zablokował go jednak Hibbert, a potem Hill wymusił na nim faul przy rzucie za trzy. Pacers zdobyli 8 kolejnych punktów, po których na 4:36 do końca prowadzili 86:67. Dwudziestka pękła po trójce George’a Hilla, który później kolejną trójką ustanowił największą – 21-punktową – przewagę Miami w tym meczu. Ostatecznie Indiana wygrała 94:75, wychodząc na prowadzenie 2-1 i zyskując niesamowitą przewagę przed G4.

Brak Chrisa Bosha może mieć poważniejsze skutki niż się wszystkim wydawało, bo Dwyane Wade i LeBron James wcale nie muszą zdominować kolejnych spotkań. Wade zdobył 5 punktów (2-13 FG, 5 TO, -25, cytat: „I guess I made history tonight”), w tym 0 w pierwszej połowie – coś takiego zdarzyło mu się po raz pierwszy w karierze w play-offs (na 95 meczów). I nie chodzi tu tylko o słabą skuteczność. Najbardziej zapamiętaną akcją DW3 z tego meczu będzie kłótnia z trenerem Spoelstrą podczas TO w trzeciej kwarcie. LeBron James (22 pkt, 7 zb, 10-22 FG) w pierwszej połowie miał 16 punktów, ale po przerwie przygasł. Heat przegraliby ten mecz znacznie wcześniej, gdyby nie Mario Chalmers (25 pkt, 6 zb, 5 ast, 0 TO, 10-15 FG), który momentami po prostu ratował Miami od kompromitacji.

Poza Chalmersem  (rekord kariery w PO) tylko Joel Anthony (10 pkt, 6-6 FT) dał Heat znaczące wsparcie w punktowaniu. Ronny Turiaf w 17 minut zdobył 5 punktów i 8 zbiórek. Mike Miller trafił dwie trójki. Z kolei Shane Battier spudłował wszystkie 7 rzutów w tym 6 trójek, a James Jones na 6 prób trafił tylko raz. Heat trafili dziś 37,2% rzutów.

George Hill zdobył 20 punktów i był liderem strzelców Pacers. Trafił 6 z 8 prób, w tym 3 z 4 trójek. Naprawdę – świetny jego występ. Bardziej jednak Indiana powinna cieszyć się z 19 punktów, 18 zbiórek (rekordy kariery w PO) i 5 bloków Roy’a Hibberta, bo to on ma najlepsze predyspozycje, by egzekwować przewagę Pacers pod koszami. Jeśli w kolejnych meczach opanuje pomalowane, Indiana zamelduje się w Finałach Konferencji.

“The game was won once again with defense and rebounding, and that’s this team’s identity is about, led by Roy Hibbert who anchored our paint, five blocked shots, 19 points, 18 boards, one of the best games I’ve ever seen him play.” – Frank Vogel.

„That’s why he’s an All-Star this year. He’s a big part of this team, not just scoring but defensively. His favorite saying is ‘send them to Big Dog.’ When we’re in trouble, he’s our bail-out.” – George Hill.

Danny Granger zdobył 17 punktów i 7 zbiórek, David West – 14 i 9. To właśnie wspomniana czwórka (Hibbert/Hill/Granger/West) wygrała dla Pacers to spotkanie. Rezerwowi spudłowali 14 z 18 rzutów. Ale dziś nikt się tym nie martwi. Ej, Indiana prowadzi z Miami 2-1! „Gold Swagger” w Indianapolis.

Mecz czwarty w niedzielę o 21:30. 3-1 czy 2-2?

Kevin Garnett, który ewidentnie przechodzi teraz renesans formy znalazł się na celowniku Brooklyn Nets. Drużyna Michaiła Prokhorova będzie miała sporo dostępnej gotówki i z pewnością może złożyć mu szczodrą ofertę, ale czy KG były nią zainteresowany?

W Nets wciąz ważą się losy Derona Williamsa, Geralda Wallace’a, Geralda Greena, a także dotychczasowego duetu podkoszowych – Krisa Humphriesa i Brooka Lopeza.

Pierwszy z wymienionych i bodaj najbardziej rozchwytywany wolny agent na rynku – Deron Williams – spędza tymczasem wakacje w Moskwie gdzie się udał na zaproszenie swojego prezesa. Panowie mają też za sobą spotkanie w Turcji, w którym uczestniczyli także GM Nets – Billy King i… były partner Derona z Jazz - Andrei Kirilenko.

Brooklyn może zaoferować Williamsowi 5-letni kontrakt wart 109 mln $. Na mocy obecnego CBA każdy inny klub jest tymczasem ograniczony maksymalnie 4-letnią umową za 81 mln $. Najbardziej zainteresowani są Mavericks (D-Will pochodzi z Teksasu), ale jak wspomina cytowany niżej Mark Cuban ciężko im będzie zaryzykować takimi pieniędzmi.

We’re the last organization to get one thing in our mind and that’s the only thing we’re going to do. The CBA changed. You can’t look at things the exact same way you did before. Before, if you went to the luxury tax, you paid dollar for dollar and there were no competitive issues. Now, you get up there it’s a lot more expensive, but more importantly, you’re limited on trades, on ability to add players.

Według pogłosek pochodzących z NY Post wynika, że Nets chcą z całą pewnością zatrzymać Geralda Greena, który był jednym z objawień sezonu. Duże nadzieje wiążą także z Lopezem, ale w jego przypadku dużo będzie zależało od tego czy pojawią się jakieś propozycje transferowe.

Jak na tle tego wszystkiego prezentuje się szansa na transfer Garnetta? Biorąc pod uwagę jego obecną formę – z pewnością mimo swojego wieku byłby wielkim wzmocnieniem. Mimo wszystko o ile w Celtics nie dojdzie do rewolucji, stawiam na jego pozostanie w Bostonie. Brooklyn ma ponoć gotową alternatywę dla Big Ticketa, w postaci oferty dla Ersana Ilyasovy (obecnie Bucks).

Wczoraj pokusiliśmy się o wrzutę dnia z Michaelem Jordanem a dziś przeniesiemy się do czasów, kiedy Michael zaczynał swoje rządy w NBA podczas 7 sezonu. Przed Wami godzinny film z najlepszymi akcjami Jordana i jego Byków podczas mistrzowskiej kampanii zakończonej finałami z L.A. Lakers. Miłego wspominania.

Wiadomo, że każdemu z włodarzy klubów NBA chodzi również o marketing i związaną z nim popularność w Azji oraz niezwykle dochodową sprzedaż koszulek z numerem Jeremy’ego. Dla przykładu Mark Cuban stosował już zabiegi o wpływy na kontynencie azjatyckim (pozyskując Wang Zhi Zhi oraz Yi Jianliana) czy popularność w Ameryce środkowej (J.J. Barea oraz Eduardo Najera). Teraz każdy potencjalny, nowy pracodawca Lina chciałby przyciągnąć utalentowanego playmakera do siebie.

1. Golden State Warriors – wątpliwa jak dla mnie opcja, zwłaszcza, że mocnym liderem na obwodzie jest i będzie Stephon Curry. Wojownicy w przeszłości nie poznali się na Linie i zwolnili go przed sezonem 2011-2012 a ich jedynym atutem jest fakt, że Jeremy miałby niedaleko do rodzinnego domu..

2. Toronto Raptors – najsłabsze perspektywy ze wszystkich potencjalnych nabywców Lina. Ponadto niejasne jest angażowanie się w pozyskanie gracza (tylko zwiększenie popularności klubu i wpływy marketingowe przemawiają), przy osobie „pewniaka na jedynce”, Jose Calderona. Podobnie jak w przypadku Warriors – czyhanie na kontuzję pierwszego rozgrywającego w walce o większą liczbę minut – nie stanowi atutu Bryana Colangelo. Lin przy ewentualnej przeprowadzce nie powalczy o play offs i będzie skazany na „gwiazdorzenie” na prowincji NBA.

3. Brooklyn Nets – w ich przypadku chętka na członka U.S. Select Team wydaje się opcją rezerwową przy potencjalnym odejściu Derona Williamsa. Również walką o wpływy w Nowym Jorku. Albowiem włączenie się do wyścigu o Lina to pierwsza z wielkich batalii o dominację na potężnym, amerykańskim rynku pod nazwą Big Apple. Ci sami kibice, którzy bili brawo Jeremy’emu w Madison Square Garden, przenieśliby się na Brooklyn, za Linem. Jeśli Jay-Z i M. Prokhorov mieliby – ostatecznie – w składzie dwóch wielkich playmakerów to Deron Williams mógłby także występować na pozycji numer 2. Numer 17 Knicksów nową nadzieją na sportowy awans Nets? Pomysł wydaje się całkiem niezły.

4. Dallas Mavericks – w lutym tego roku, młody Amerykanin mocno użądlił Mavs w nowojorskiej mecce, rzucając m.in. sprzed nosa clutch shoot’a WunderDirkowi. Echo tego rzutu było na tyle dalekie, że Mark Cuban postanowił znów powalczyć o wpływy swojej drużyny na rynku azjatyckim. Jeśli karierę zakończy Jason Kidd, to Lin z powodzeniem może zająć pierwsze miejsce na rozegraniu Mistrzów. Nawet, jeśli Cubanowi uda się namówić do przenosin do Texasu D-Willa to równie udanie może on konkurować o gwiazdę Knicks. Powód – tak jak w przypadku Nets – dwie jedynki mogą śmiało występować obok siebie i wzajemnie się uzupełniać.

5. Portland Trail Blazers – Raymond Felton is done! W tym wypadku klub z Oregonu potrzebuje nowego kreatora gry, który pomoże mu ponownie awansować do P.O. Lin miałby być tym zbawieniem i ważnym ogniwem przy kolejnej przebudowie w mieście Nike’a. Perspektywa bycia pierwszym PG wydaje się być kusząca a jak wiemy sternicy klubu często nie żałują pieniędzy graczom. Granie dwójkowe z LaMarcusem Aldridgem też mogłoby przynieść efekty i być pewnego rodzaju perspektywą dla rozwijającego się gracza.

Tymczasem z Portland do naszych uszu dobiega kilka ciekawych informacji. Otóż właściciele zespołu zagięli parol na trenera Atlanty Hawks – Larry’ego Drew – i chcieliby przechwycić szkoleniowca Jastrzębi. Wieść niesie, że klub bacznie przygląda się sytuacji w Chicago, co do angażu na kolejne lata Toma Thibodeau (sternicy Bulls bardzo powoli angażują się w przedłużenie umowy z Thibsem).
Jak wiadomo ciągle toczy się walka o nowego G.M.’a w Portland a lista kandydatów – wysuwanych przez media – z każdym dniem rośnie.
Klub Paula Allena też śmiało zagląda na nasz kontynent i planuje wyrwać z ligi hiszpańskiej czołowych podkoszowych tamtego regionu, Joela Freelanda (reprezentant Anglii) oraz Victora Clavera (reprezentant Hiszpanii). Obaj w minionych draftach wybrani zostali przez Smugi. Jedno jest pewne, o Portland będzie bardzo głośno tego lata i zobaczymy czy na dobre wyjdą porządki w Oregonie?