Zapowiedź sezonu 2013/14: Toronto Raptors

Już sześć sezonów minęło od czasu gdy Toronto Raptors po raz ostatni byli w Playoff. W tym czasie doszło do wielu zmian w organizacji, ale chyba nie było ważniejszej niż przekazanie stanowiska GMa Masai’emu Ujiri.

Czy człowiek, którego Bill Simmons określa jako „Warlord” odmieni oblicze kanadyjskiego jedynaka? O tym i o innych aspektach Raptors przeczytacie w tej zapowiedzi.

Podsumowanie sezonu 2012/2013

Sezon 2012/2013 zaczynał się w sposób tradycyjny dla Toronto. Mniejsze lub większe zmiany miały sprawić, że drużyna w końcu powalczy o PO. W S5 pojawili się tacy gracze jak utalentowany Valanciunas, mający za sobą udane rozgrywki w Houston i Nowym Jorku Lowry i Fields, a także powracający do zdrowia Bargnani. To oni w połączeniu z rozwijającym się DeRozanem, stabilnymi Johnsonem i Calderonem i nieprzewidywalnymi Davisem, Andersonem i Rossem mieli dawać Raptors wygrane.

Nie dawali.

Na początku grudnia Kanadyjczycy mieli bilans 4-13, a kibiców nie pocieszały nawet piękne porażki jak tak z Jazz po 3 dogrywkach (140-133).

Wygranym pierwszej części sezonu był Davis, który na przełomie stycznia i lutego był najbardziej regularnym podkoszowym Raptors (średnio około 12.5 ppg i 7.5 rpg). Co by pomyślała większość zarządzających w NBA? Mamy materiał na podkoszowego na najbliższą dekadę. Co zrobiono w Toronto? Wymieniono go na przepłaconego gracza, którego charakterystyka zupełnie nie pasuje do drużyny. Za jednym zamachem pozbyto się także Calderona, który również był wówczas graczem S5 (wykorzystując kontuzje i słabszą formę Lowry’ego).

Tak do Kanady trafił Rudy Gay. Zawodnik dobry, ale na pewno nie warty 17.8 mln $ za sezon i nie jest to postać, która może odmienić losy Raptors.

Do końca sezonu klub z Toronto grał zrywami. Potrafił zaliczać serie 4-5 porażek z rzędu by ostatecznie po 5 zwycięstwach zakończyć rozgrywki z bilansem 34-48 i 10 miejsce na Wschodzie.

Transfery, wymiany, przetasowania

Przyszli: Steve Novak (New York Knicks), Tyler Hansbrough (Indiana Pacers), D.J. Augustin (Indiana Pacers), Austin Daye (Memphis Grizzlies)

Draft: Nikt

Odeszli: Andrea Bargnani (New York Knicks), Alan Anderson (Brooklyn Nets), John Lucas III (Utah Jazz), Quentin Richardson (szuka klubu), Linas Kleiza (amnestia, Fenerbahce)

Podsumowanie: najważniejszy ruch Raptors nie został wyżej wymieniony. Sprowadzenie do klubu Ujiri’ego jest bodaj najlepszą decyzją klubu w ostatniej dekadzie. Co więcej, Masai już zakasał rękawy i wziął się ostro do pracy.

Zacznijmy od tego, że pozbył się wyszydzanego przez kibiców Bargnaniego (co tylko kolejny raz potwierdza, że nie ma w lidze kontraktów, których się nie da wymienić). Wiązało się to co prawda z przejęciem na siebie umowy Steve’a Novaka, ale dało od razu ulgę finansową po wygaśnięciu kontraktów również ściągniętych Richardsona i Camby’ego + NYK dorzucili też kilka wyborów w drafcie. Novak poza tym może się przydać w Toronto, bo w klubie brakowało regularnego strzelca z dystansu. Duży plus.

Poza tym Ujiri postanowił wzmocnić ławkę rezerwowych inwestując w Hansbrough (dobrze), Daye’a (średnio) i Augustina (no nie wiem). Pierwszy i trzeci byli na krytykowanej ławce Pacers, a po jej wzmocnieniu okazali się zbędnymi.

Co czeka nas w Raptors w najbliższej przyszłości? Patrząc w budżet widać przede wszystkim potężny kontrakt Gay’a. W lidze panuje już przekonanie że Masai zaczął już wydzwaniać z ofertami do innych GMów. Poza tym mamy jeszcze choćby umowę Landry’ego, który za ten sezon dostanie 6.25 mln $. Dla porównania J. R. Smith w tym czasie zarobi 5.565 mln $, a Tony Allen – 4.5 mln $.

Cóż, będzie czym handlować, a wiadomo że w Kanadzie o niczym tak nie marzą jak o sprowadzeniu Wigginsa.

Skład zespołu

Nr. Imię i nazwisko Poz. Wiek Wzrost [cm] Waga [kg] Uczelnia Roczne zarobki
4 Quincy Acy SF 23 201 102 Baylor $788,872
14 D.J. Augustin PG 25 183 83 Texas $1,267,000
13 Dwight Buycks PG 24 191 86 Marquette $700,000
5 Austin Daye PF 25 211 91 Gonzaga $947,907
10 DeMar DeRozan SG 24 201 98 USC $9,500,000
2 Landry Fields SF 25 201 98 Stanford $6,250,000
22 Rudy Gay SF 27 203 104 Connecticut $17,888,932
34 Aaron Gray C 28 213 122 Pittsburgh $2,690,875
50 Tyler Hansbrough PF 27 206 113 North Carolina $3,183,000
15 Amir Johnson PF 26 206 95 $6,500,000
7 Kyle Lowry PG 27 183 93 Villanova $6,210,000
6 Carlos Morais SG 28 193 91
16 Steve Novak SF 30 208 107 Marquette $3,750,000
31 Terrence Ross SG 22 198 88 Washington $2,678,640
77 Julyan Stone PG 24 198 91 UTEP
17 Jonas Valanciunas C 21 213 109 $3,526,440
33 Chris Wright SF 25 203 102 Dayton $473,604

Gwiazda

Rudy Gay – na bezrybiu i rak ryba.

Rudy dostał ode mnie to wyróżnienie, bo po prostu nie miałem lepszego kandydata. Najbliżej był chyba DeMar DeRozan, ale to prawie ta sama półka. Valanciunas? Za wcześnie. Lowry, Johnson – nie no dobra, żartowałem.

Jeżeli dobrze rozumiem zamiary Raptors, to do stycznia powinien trwać okres ochronny dla Rudy’ego. Celem będzie sprawienie, żeby wyglądał jak prawdziwy franchise player i naciągnięcie kogoś na wymianę (najczęściej mówi się o Bucks).

Ze skrzydłowym największy problem jest taki, że nie można znaleźć miejsca na boisku, z którego jest specjalnie skuteczny. Nie chodzi nawet o wybitne na tle ligi procenty, ale o wynik powyżej normy. Wniosek dla jego statystyk jest więc prosty – rzuca sporo ppg bo po prostu rzuca często (od drugiego roku kariery to zawsze minimum 16 prób na mecz).

Żeby podkreślić o co chodzi – w 2012/2013 Rudy miał średnio 16.7 fga na mecz i z tego 18.2 ppg. W tym samym okresie, grający na nominalnie tej samej pozycji LeBron James notował odpowiednio 17.8 fga i 26.8 ppg (plus gigantyczną przewagę w innych kategoriach).

To może być jego sezon

Kyle Lowry – wiem, że Jonas się na mnie obrazi.

W poprzednim sezonie w Toronto był Calderon, który skrupulatnie kradł Lowry’emu minuty. Teraz jest Augustin, który co najwyżej może mu podkradać batony energetyczne.

Lowry jest graczem, który potrzebuje pewności na swojej pozycji. W Rockets błysnął gdy miał jasną sytuację i blisko 40 mpg kosztem Gorana Dragicia. Uwaga. W Raptors 2013/2014 będzie tak samo i to jest jego szansa.

Jeśli DeRozan i Gay nie zabiorą mu wszystkich rzutów to powinien kręcić statystyki w regionach 16 ppg, 7 apg i 4 rpg. No i jeszcze jednak dość istotna informacja – to ostatni rok jego kontraktu więc zapnijcie pasy.

Trener

Dwane Casey – a.k.a. może nie będę pierwszym którego zwolnią.

Jeśli zespół będzie grał w tym sezonie tak jak wszyscy przewidują że będzie grał – czyli źle – to Casey może stać się ofiarą niezadowolenia kibiców. To trochę nie jego wina, bo trudno sobie wyobrazić, by obecni Raptors mogli rywalizować o PO na wzmocnionym Wschodzie.

Osobiście mam wrażenie, że Dwane jest trzymany trochę na siłę by po kolejnych roszadach Ujiri mógł posadzić na ławce człowieka najbardziej pasującego do zebranego personelu. Trochę szkoda, ale taki jest biznes NBA.

Podsumowanie

Mój scenariusz Raptors na ten sezon jest dość prosty. Gramy na tyle dobrze, by Gay miał się czym pochwalić do momentu jego transferu, a potem zapominamy co to koszykówka i trzymamy kciuki za draftową kuleczkę z napisem „Toronto Raptors”.

Nie mniej, nie więcej – no chyba, że a) coś (a właściwie ktoś) w grze Raptors nagle zaskoczy i będą mogli powalczyć o PO albo b) Gay będzie grał na tyle dobrze, że klub otrzyma za niego wartościowych graczy.

Oba powyższe scenariusze są jednak mało prawdopodobne więc kibic Kanadyjczyków – przygotujcie się na kolejny trudny sezon.

Mateusz Babiarz

Manager i biznesmen, a po godzinach pasjonat NBA. Od lat kibic San Antonio Spurs i Philadelphia 76ers. Fan Popovicha, ostrej gry dawnych Pistons i fryzur Andrew Bynuma.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *